Тобистони соли 1933, баъди фавти падарам мо ба Бухоро, ба назди амакамон кўчида омадем. Ин хоҳиши охирини падарамон буд-мо бояд дар пеши чашми амакамон бошем. Ман он вақт қариб панҷсола будам. Дарду алами бепадарӣ дар хонаи сербачаи амакамон гўё каме паст шуд. Ҳафт нафар фарзандони амакамон дар пеши назари мо ба воя мерасиданд, калон мешуданд. Ман рўзи таваллуди онҳоро дар ёд дорам, нахустин қадаммониву аввалин ҳарфҳои ононро фаромўш накардаам.

 “Тойтўра Ботирқулов дар утоқаш танҳо мезисту ба мардуми тоҷик ва қўҳу дамани он самимона дилбаста буд. Ҳар сол тирамоҳон Бишкек мерафту аввалҳои навбаҳорон ба Душанбе бар мегашт ва дар рўзи дуюми омаданаш ба хонаи ман меомад. Кўҳҳои Тоҷикистонро ёд кардам, - мегуфт ў. Ва ба сайри кўҳҳо мебаромад, ба тарафи ҷиболи Ҳисор ё Ромит ё Рашт рафтагор мешуд”.

 Ба навиштани ин матлаб номаи ноиби Ректори

Субҳи имрӯз бо ташаббуси шуъбаи тарғиб ва баргузории чорабиниҳои фарҳангии Китобхонаи миллии Тоҷикистон дар толори “Ошёни Булбулон”-и Китобхонаи миллии Тоҷикистон чорабинии фарҳангию фароғатӣ  бахшида ба 22 - солагии Ваҳдати миллии Тоҷикистон таҳти унвони «Ваҳдати миллӣ таҳкимбахши Истиқлолият» доир гардид.

 Дар васфи китоб шеърҳову суханҳои ҳикматомез бигўянд ва ба фарзандони худ таъкидҳои муфид кунанд, аз ҷумла: «Писарам, ин шеъро ҳифз кун, зеро мо агар китобхон набошем, аз ин олам ҳеч чизи шоиста барои худ пайдо намекунем. Агар хоҳӣ  ки донишманду муътабар шавӣ, пас китобхон шав, зеро тамоми илмро аз китоб хоҳӣ  дарёфт». Шояд ин суханҳои ширини модар ба зеҳни ў таъсир расонад ва минбаъд вақти худро бо китобхонӣ сипарӣ кунад.

«Гуштоспнома» манзумаи Дақиқӣ мебошад. Ҳазор байти онро Фирдавсӣ дар «Шоҳнома»-и худ дохил кардааст. Абёти Дақиқӣ дар заминаи «Шоҳнома»-и Абумансурӣ тақрибан солҳои 977-978 дар замони ҳукмронии Нуҳ ибни Аҳмади Сомонӣ таълиф шудаанд. Шумораи байтҳои манзумаро Фирдавсӣ ҳазор, Муҳаммад Авфӣ бист ҳазор ва Ҳамдуллоҳи Муставфӣ сӣ ҳазор гуфтаанд. Аз он ҳазор байти дар «Шоҳнома» овардаи Фирдавсӣ боқӣ мондааст. Мазмуни байтҳо бо китоби «Ёдгори Зарирон» 

 Озар Салим – шоири маъруф, чанд рӯз пештар навишт: Имрўз рўзи хубе будааст. Барои иштирок дар конфронси илмию адабӣ, ки фардо ба муносибати 80-солагии устод Саидчон Ҳакимзода дар Донишгоҳи омўзгории шаҳри Кўлоб баргузор мегардад, даъватнома дарёфт намудам. Агар гурдаҳои дардмандам амон диҳанд, хоҳам рафт ва агар не, узрам пазиро бод.

 Саидҷон Ҳакимзода бар ман ҳаққи устодӣ доранд ва