Гулшанӣ Шайх Иброҳими Бардаӣ соли 1426 дар Бардаъ ба дунё омадаас. Дар Табрез таҳсили илм кардааст. Аввалҳо «Ҳайбатӣ» тахаллус дошт, баъдан бо тавсияи пири тариқаташ  Умари Равшанӣ (фавт 1486) онро ба Гулшанӣ  иваз намуд.

 Соли 1500 аз ҷаври Исмоили Сафавӣ (ҳукумронӣ 1502-24) ба Байтулмуқаддас ҳиҷрат намуд. Муддате дар Қоҳира зиндагӣ кард. Соли 1528 бо даъвати шоҳи Рум Сулаймони Аввал ба Истанбул омад ва дубора ба Қоҳира баргашта

 Суҳбати мо дар ду толори хониш бо ду хонандаи Китобхонаи миллӣ барои онҳо ногаҳонӣ сурат гирифт. Ҳадафи мо ин буд, ки назари хонандагонро дар бораи шароити Китобхона, сатҳи хизматрасониҳо, толорҳои хониш пурсем. Ҳар пурсиш баъзан чизеро ҳам ошкор мекунад, ки бояд пайи ислоҳаш шуд. 

Адиба Шокирова хонандаи мактаби миёна аст ва чун ҳоло таътили тобистона мебошад, омадааст, ки вақташро

  Ванка Жукови нуҳсола, писарбаччае, ки се моҳи пеш ба шогирдии мӯзадуз Аляхин дода буданд, дар шаби ҷашни милоди Масеҳ нахобид. Сабр кард, то соҳибдуккон бо ҳамсарашу шогирдон ба калисо,ба ибодати субҳи рӯзи ид рафтанд, ва он гоҳ аз ҷевони арбоб шишачаи ранг ва як қалами нӯгзангзадае берун оварду варақҳои фарсударо назди худ густард ва шуруъ кард ба навиштан. Пеш аз он ки ҳарфе нависад, ӯ чанд бор ҳаросон сӯи дару тиреза нигарист; ба тасвири тираи Масеҳ, ки дар рафчаҳои ду тарафи он

 Чор китоби тозанашри Саймумин Ятимов бо номҳои “Иммануил Кант ва ташаккули субъекти сиёсӣ”, “Илм ва амният”, “Адабиёт ва диалектикаи ҳаёт”, «Системный подход в теории и методологии исследования проблем экономической безопасности государства» ахиран вориди Китобхонаи миллӣ шуд ва ҳоло ба толорҳои хониш тақсим шудаву барои мутолиаи умум дастрас гардидааст. Ин чаҳор китобест, ки соли 2019 дар шаҳри Душанбе интишор ёфтаанд.

 Таърих як қисми хотираи халқ аст.Бо ҳама пастию баландиҳояш, бо ҳама хубу бадиҳояш, бо ҳама фардҳои ҷоҳилу оқилаш дар ёди ҳамзамонону дар сабти қаламкашонаш боқӣ мемонад. Ҳар давру замони таърихӣ хусусиятҳои худро дорад. Бо ҳамон хусусиятҳояшон давлатҳою халқҳо, ҳокимону қаҳрамонҳо ва аҳли заҳмат ба таърих ворид мешаванд.

 Китобҳои бад на танҳо бефоида, балки бисёр зараррасон мебошанд. Зеро навад дар сади матбуоти дар дасти интишор фақат бад-он манзур чоп мешаванд, ки бад-ин васила он ду тангаи зиёдатии хонандагони хушбоварро аз ҷайбашон берун бикашанд. Бад-ин манзур аст, ки муаллифон, ноширон ва чопхонадорон бар ҳаҷми китобҳо меафзоянд. Дар муқобили чунин мусибате, ки рух додаст, бояд тарки китоб хондан кард, ба иборати дигар, яъне китобҳоеро, ки таваҷҷуҳи иҷтимоъро ба