Фахриддин Алии Сафӣ, фарзанди донишманди Ҳусайн Воизи Кошифӣ ҳарчанд аз муфассирони хуби Қуръон, донандаи таърихи адабиёт ва адиби номвар аст, вале бештар бо латоифи дилчаспаш миёни аҳли адаб ва мардум маъруфият дорад. Мутолиаи латоифи ӯ пеш назарҳо марди баркамол ва зариферо намудор мекунад.

Фахриддин Алии Сафӣ соли 867 ҳиҷрии мутобиқ ба 1463 милодӣ дар мавзеи Байҳақи Сабзавор дар хонаводаи олиму нависанда, шоиру воиз ва фақеҳу муҳаддиси номвари қарни XV Ҳусайн Воизи Кошифӣ ба дунё омада, тақрибан дар соли 1480 милодӣ бо ҳамроҳии хонавода ба Ҳирот кўчида, таҳсилоти илмӣ ва касби камоли ў дар ин шаҳр дар

Ҷамъбасти шаш моҳи соли ҷорӣ нишон дод, ки теъдоди хонандагони шуъбаи Абонементи байни китобхонаҳо ба 5368 нафар расид ва ин назар ба нишондодҳои соли сипаришуда 793 нафар зиёд мебошад.
Моҳира Бахшова, сардори Шуъбаи Абонементи байникитобхонаҳои Китобхонаи миллӣ мегӯяд аз соли 1999  хонандаи таҳти рақами 1-и шуъба Пешвои миллат, Президенти кишвар муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон мебошад ва пайваставу ҳамеша аз фонди

Панҷ нафар кормандони китобхонаи Донишгоҳи аграрии Тоҷикистон ба номи Шириншоҳ Шоҳтемур ва ду нафар кормандони Маркази тадқиқоти стратегии назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон баъди хатми давраи омӯзишии даҳрӯзаи “Фаъолияти китобдорӣ” соҳиби шаҳодатнома шуданд.
Дар ҷараёни давраи омӯзишӣ онҳо имкон пайдо карданд, ки аз таърих ва сохтори Китобхона, дастгоҳи маълумотдиҳандаи китоб ва тавлиди он, тарзи интихоби

Сиёвуш Ҷунайдӣ (Маҳмадалӣ Ҷалилов) аз шоирони навгӯ, тасвиргарост. Бештар шеъри нав мегӯяд, пайрави аз Суҳроби Сипеҳрӣ, Симини Беҳбаҳонӣ, Меҳди Ахавони Солис, Лоиқ Шералӣ, Гулрухсор дорад. Ҳанӯз солҳои 80 ва 90-и асри гузашта миёни ҷавонон бо шеърҳои хубу дилкаш маъруфият пайдо карда буд. Дилбастагӣ ба театр дорад ва як асари драмавии ӯро театри Қурғонтеппа ба саҳна гузошта буд.

Сиёвуш 20 июли соли 1963 дар деҳаи Коминтерни ноҳияи Бохтар ба дунё омадааст. Соли 1985 факултаи филологияи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистонро хатм кардааст. Корманди маркази вилоятии омўзиши фарҳанги мардум

Аҳмадҷони Раҳматзод 20-уми июли соли 1953 дар собиқ деҳшўрои ба номи Калинини ноҳияи Кагановичобод (ноҳияи Колхозобод) дар оилаи  деҳқон таваллуд  ёфтааст. Соли 1969 мактаби миёнаи ноҳияи Хуҷандро  тамом  карда,  ба  факултаи  таърих ва  филологияи Донишкадаи  омўзгории  шаҳри  Ленинобод  дохил  шудааст  ва  онро  соли  1973 хатм намудааст.
Бо  роҳхати  Вазорати  маорифи  ҷумҳурӣ  дар  ноҳияи  Косонсои  вилояти  Намангони Ўзбекистон омўзгорӣ кардаст. Солҳои 1975-1976 дар хидмати  харбӣ  будааст. Аз соли 1976  то  соли  1991  дар  идораи  рўзномаи  «Ҳақиқати Ленинобод» дар  вазифаҳои  мухбир,

Аз ҷумла ҳунармандони варзидаи экстрадаи тоҷик, аз бунёдёдгузорони дастаи маъруфи ҳунарии “Гулшан”. Дар сурудани таронаҳо сабки хоси худро дорад. Хеле аз сурудҳояш, ки ҳарчанд солҳои 80-и асри гузашта суруда шудаанд, ҳоло ҳам миёни мардум маъруфият дорад.
Баҳодур Неъматов 20-уми июли соли 1954 дар шаҳри Душанбе таваллуд шудааст. Овозхони эстрадаи  тоҷик, Ҳунарпешаи  шоистаи Тоҷикистон. Соли 1990 Донишкадаи давлатии фарҳанг ва санъатро хатм кардааст.
Аз соли 1977 дар ансамбли эстрадии «Гулшан» кор мекард. Аз январи соли 2001 то апрели 2003 роҳбарии онро ба уҳда дошт.