Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар Паёми имсолаи худ ба Маҷлиси Олии ҷумҳурӣ зикр намуданд, ки «барои тайёр кардани кадрҳои соҳаи фарҳанг се  муассисаи таҳсилоти олии касбӣ, ҳамзамон  дар баробари ин, дар хориҷи кишвар садҳо нафар мутахассисони соҳаи фарҳанг тарбия ёфта, иддае аз онҳо аллакай дар театрҳои касбӣ ва муассисаҳои фарҳангӣ фаъолият карда истодаанд. Бо вуҷуди ин, ҳоло ҳам

Дирафши Ковиёнӣ, дирафш (байрақ)-и устураӣ, мардумӣ ва баъдан давлатии подшоҳони қадими ориёӣ (эронӣ). Аввалин дирафши аҷдодӣ-миллии тоҷикон «Дирафши Ковиён (Ахтари Ковиён) – дирафши бузурги шоҳони асотирии Каёнӣ, таърихи Хаҳоманишӣ, Ашконӣ ва Сосонӣ буд, ки мувофиқи ривоёти  ақвоми эронӣ аз замони Фаридун боз вуҷуд доштааст,  то дар ҳуҷуми араб ба дасти онон  афтод  ва нобуд  шуд. Агарчӣ  ибтидои зуҳури  он ба ибороти имрўзӣ «асотирӣ»-ст,  вале мавҷудиятиаш  дар имтидоди давраи Хаҳоманишин то ба соли  632 комилан  собитшуда аст. Яъне, тўлм 1200 соли воқеии маълум -  то зуҳури   ислом  - муқаддастарин дирафши  давлатдории  эронитаборон будааст. Таърихи  асотириаш  ба иттифоқи кулли маъхазҳои маълум чунон аст, ки пас аз он ки Коваи Оҳангар пешбанди чармини худро дирафш сохт ва дар  таҳти он мардумро алайҳи Заҳҳоки золим шўронд ва пирўз  шуд,  дирафши мазбур ҳамчун рамзи пирўзии миллӣ бар ҳакимони аҷнабӣ миёни қавмҳои

Имрӯз Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба Президенти Ҷумҳурии Ӯзбекистон Шавкат Мирзиёев барқияи тасаллият ирсол намуданд, ки дар он, аз ҷумла, омадааст:

«Муҳтарам Шавкат Миромонович,

Хабари оташ гирифтани автобуси мусофирбарро

Имрўз аксарияти мо, чӣ хурду чӣ бузург ва чӣ муҳассилу чӣ донишҷў аз ҳофизаи худ шикоят дорем ва ҳатман барои иллати рафъи он дар андешаем. Дар воқеъ, ҳофиза ва ё ба ибораи дигар хотира дар зиндагии ҳар яки мо нақши басо муҳим дорад. Тибқи андешаҳои мутахассисони соҳа ҳофизаи қавӣ доштан аломати саломатии ақл аст.

Ҳангоми мутолиаи асари «Доират-ул-маориф» (1327)

Адиби маъруф Бароталӣ Абдураҳмон дар поёни як маҳфили диданиву шуниданӣ як нусха маҷаллаи “Современник”, ки соли 1900 ба табъ расидааст  ва як китоби адабиёти асрҳои 19- ро ба Китобхонаи миллӣ тақдим намуд.

Баъд аз зуҳри дирӯз, 18-уми январ бо ташаббуси шуъбаи тарғиб ва баргузории чорабиниҳои фарҳангии Китобхонаи миллии Тоҷикистон дар

21-уми январи соли равон олими шинохтаи соҳаи кимиё, профессор Султон Собиров 85-сола мешуд. Аммо ёрону дӯстону шогирдонаш ин санаро бе ӯ таҷлил мекунанд.

Султон Собиров аз ҷумлаи олимони машҳури соҳаи кимиёст. Муаллифи бештар аз 100 асари илмӣ ва 10 шаҳодатномаи муаллифӣ. Соҳиби шогирдони бешумор ва даҳҳо тан таҳти роҳбарии ӯ рисолаҳои номзадиву