Маҳфили навбатии “Равшандилон”-и Шуъбаи хизматрасонии махсусро Ҳусейни Нурмуҳаммад сарварӣ кард. Ин маҳфил рӯзи сешанбе дар толори хониши Шуъба баргузор шуд.
Қудратуллои Муҳаммадӣ таронаеро замзама кард. Хеле оҳанги хубу равон дошт ва мазмуни шеър бо оҳанги он мувофиқат мекард.
Бори аввал дар ин маҳфил шаҳрванди Қирғизистон
Понздаҳ тан аз ҷумлаи хонандагони Шуъбаи хизматрасонии махсус бо мусоидати Вазорати фарҳанги Ҷумҳурии Тоҷикистон барномаи сирки Ӯзбекистонро дар бинои Сирки пойтахт ройгон тамошо карданд.
Хонандагони Шуъба аз ҷумлаи афроди дорои имкониятҳои маҳдуд ба роҳбарияти шуъба муроҷиат карданд, ки мехоҳанд сирки Ӯзбеситонро тамошо кунанд. Вазорати фарҳанги кишвар мусоидат кард ва ин афрод бештар аз ду соат
Ҳамватанони азиз!
Боиси ифтихори ҳар яки мост, ки ба шарофати соҳибистиқлолӣ анъанаву суннатҳо ва ҷашнҳои миллии мардуми куҳанбунёди мо эҳё гардида, арҷгузорӣ ба онҳо сол ба сол бештар шуда истодааст.
Имрӯз ҷашнҳои миллии мо, ки аз қаъри асрҳо ба замони мо расидаанд, ҳоло дар сатҳи давлатӣ, бо рангу ҷилои беҳтар ва бо шукӯҳу шаҳомат таҷлил мегарданд.
«Дар миёни қувваҳои сершумори бадӣ, дар дашту ҷангалҳои Осиёи Марказӣ, ки ҷони инсонро дар азоб ва ба таҳлука меандохт, бахусус хушкӣ ва торикӣ бисёр зиёновар буданд. Онҳо дарёфта буданд, ки бар зидди неруҳои номбаршудаи бадӣ, озар ё оташ ва раъду барқ муассир буданд. Бар зидди торикӣ бошад, Хуршед, чун унсури тавоно муқаддас дониста мешуд. Нисбати ҳамин аст, ки Хуршед дар миёни нажоди қавмҳои зиёди олами бостон ситоиш ва парастиш шудааст»
Ҷашни Сада ба оини Меҳргароӣ (Митроӣ) дуруст меояд, ки аз оини Зардуштӣ 3000-то 5000 пеш мавҷуд буд. Дар оини Зардуштӣ муқаддасоти ҷашни Сада нигоҳ дошта шуд. Пешгузаштагони мо дар ин рӯз ҷашн ороста, тамоми шаб гулхан меафрӯхтанд ва дар гирди он рақс мекарданду суруд мехонданд. Сада то асри 12 ҷашн гирифта мешуд, лекин баъдҳо аз байн рафт, вале нишонаҳои он - гулхан афрӯхтан, дар гирди он базм оростан ҳанӯз
Китобдори ҷанговар, шахсе, ки корномаҳояш дар Ҷанги Бузурги Ватанӣ бо чандин ордену медалҳо қадр шуда. Ва баъди бозгашт ҳам дар арсаи кор корномаҳои дигар дошт. Аввалин китобдоре, ки соли 1957 бо унвони фахрии «Китобхоначии хизматнишондодаи РСС Тоҷикистон» таҳти рақами 1 сарфароз гардидааст. Шинос шавед: Суяр Иброҳимов!
Моҳи январи соли 1910 таваллуд шудааст. Мактаби ФЗЧ-и назди фабрикаи ба номи Степан Халтурини шаҳри Ленинград (1930-1933) ва Донишкадаи педагогии шаҳри Сталинободро (1960) хатм кардааст. То сар задани Ҷанги Бузурги Ватанӣ мудири шуъбаи пионерони КМ ЛКСМ-и Тоҷикистон, сардори яке аз раёсатҳои
