Меъморон аз замонҳои қадим барои тарҳҳои зебову ҷолиб талош мекарданд ва имрӯз низ ин анъанаи қадимиён боқист. Аз ҷумла дар сохтусози китобхонаҳои олам ҳазорон нақшу нигори нотакрор ва тарҳҳои ҷолибро метавон дид, ки касро ба ҳайрат меоранд. Бидуни шак, Китобхонаи миллии Тоҷикистон низ ҳамин гуна як тарҳи нотакрори китобхонаҳои олам аст. Ин ҷо хостем дар бораи таъзе китобхонаҳо, ки аз нигоҳи меъморӣ ҷолибу
Бинишвари тоҷик Муҳиддини Олимпур барои интишори фарҳанги тоҷик хидмати бениҳоят бузурге кард. Ў ба ҳар кишваре , ки рафт ин фарҳангро бо худ бурд ва намунаи беҳтаринашро бурд. Олимпур ба ҷаҳон бо чашми дил менигарист. Бо чашми сар ва дурбин аз он акс мебардошт. Онҳое, ки бо Муҳиддин ҳамсўҳбат доштаанд, фарҳанги моро, халқи моро дўст доштанд.
Бо садои шефтаву лаҳни тоҷикӣ сухан мегуфт.
Дар Китобхонаи миллии Тоҷикистон рӯнамоии китобҳои тозанашри олимони Академияи илмҳои Тоҷикистон доир гардид. Директори Китобхонаи миллии Тоҷикистон доктори илмҳои педагогӣ, профессор Абдусалом Мирализода чорабинии мазкурро ифтитоҳ намуда, таваҷҷӯҳи ҳозиринро ба муҳимтарин тадқиқотҳои олимони Академияи улуми Тоҷикистон ҷалб намуд.
Чунин ном дорад романи нависандаи маъруфи ҷопон Рю Мураками, ки ба қалами рӯзноманигори шинохт Абдулғаффор Қурбонов тарҷума ва чоп шудааст. Дар муаррифии кутоҳи оғози китоб мехонем: Рю Мураками, устоди сухан, ки ноумедӣ ва дарди насли азбайнрафтаро васф намудааст, романҳоеро эҷод кард, ки баъд ба афсона мубаддал шуданд. Ин китобест дар бораи фоҷиаи шахсӣ, фалокатҳои воқеӣ, талаби омурзиш, тарсу ҳароси доимӣ, хаёлоти дардовар, ки ҳамқадами муқаррарии қаҳрамонҳо мебошад ва аз худ дар ниҳояти кор ҳиссиёти дардноки сарчархзанӣ боқӣ мемонад.
«Ҷанг дар он сӯи баҳр оғоз меёбад» - ин суруди пур аз истеҳзои бераҳмона, насли аз тахайюлот маҳрумшудае мебошад, ки ақидаҳои нигилистии он ягона роҳи халосӣ дар ҷаҳони бенатиҷа
Аз таваллуди Самад Ғанӣ 110 сол ва аз вафоташ 44 сол сипарӣ шуд. Ҳамоно яке аз адибони дӯстдошта боқӣ мондааст. Дромнависи хубе буд, ҳаҷвнигори мушоҳидакор ва журналисти соҳибтаҷриба буд. Дар тарҷумаи осори адибони рус ҳам дасти расо дошт. Ёдаш ба хайр!
Самад Ғанӣ 2 ноябри соли 1908 дар шаҳри Самарқанд ба ҷаҳон омадааст. Дар Дорулмуаллими Самарқанд, курси ходимони молияи Тошканд, мактаби ҳизбӣ ва курси рўзноманигорони назди КМ КПСС таҳсил ва дар рўзномаҳои Самарқанду Тошканд кор кардааст.
Муҳаррири рўзномаи «Тоҷикистони Сурх», Корманди Институти
Навиштаи ҳеч шоире миёни ҷомеа ба ҳадди навиштаву мусоҳибаҳои Зиё Абдулло баҳсбарангез набуд. Вай он чизеро мегуфт, ки дигарон наметавонистанд бигӯянд ё метавонистанду намегуфтанд. Ва суҳбатҳояш аз таърихи фалсафаву шеъру сиёсат ва дину оин, муллову олим баҳсҳои доманадореро дар матбуоти муосир ба бор овардааст. Интихоби сарлавҳаи ин навиштор низ аз матбуот аст. Аниқтараш сарлавҳа моли Ҷ.Сафарзода аст, ки соли 2010 дар Нури зиндагӣ чоп шудааст. Шоири маъруф 10 декабр ба синни мубораки 70 доромад.
Зиё Абдулло Зиё Абдулло (Абдуллоев Зиёдулло) 10 ноябри соли 1948 дар деҳаи Хишткўпруки ноҳияи Қубодиён зода шуда, шаҳодатномаи
