Имрӯз шоир Олимхон Исматӣ шастсолагии худро ҷашн мегирад. Аз ҷумлаи шоирони навпардози кишвар аст, ашъораш миёни мардум маъруфият дорад.

Олимхон Исматӣ 28-уми феврали соли 1958 дар деҳаи Мадрушкати ноҳияи Кўҳистони Мастчоҳ зода шудааст. Соли 1978 факултаи филологияи Донишгоҳи давлатии омўзгории Душанберо хатм кардааст. Баъдан муаллим, хабарнигори рўзномаи «Машъал»-и ноҳия, ходими нашриёти «Адиб», муҳаррири нашриёти «Шарқи Озод» будааст. Ҳоло дар Масчоҳи Нав кору зиндагӣ мекунад ва сармуҳаррири рўзномаи ноҳиявии «Машъал» мебошад.

Ба навиштани шеърҳои бачагона, лирикӣ ва ҳаҷвӣ шавқ дорад.

Ин мизи мудаввар баъди зуҳри рӯзи сешанбе бо ташаббуси Шуъбаи адабиёт доир ба фарҳанг ва ҳунари Китобхонаи миллии Тоҷикистон баргузор гардид ва он ба Соли рушди сайёҳӣ ва ҳунарҳои мардумӣ бахшида шуд. Ҳадаф ибрози назарҳо атрофи силсилачорабиниҳо ва иқдомот барои таҷлили Соли рушди сайёҳӣ ва ҳунарҳои мардумӣ дар кишвар буд.  

Директори Китобхонаи миллии Тоҷикистон профессор Абдусалом Мирализода дар сухани муқаддамотии худ дар бораи муҳим будани рушди ҳам сайёҳӣ ва ҳам ҳунарҳои мардумӣ изҳори назар кард.

Баҳор мешавад

Яке ду рӯзи дигар аз пагоҳ,
Чу чашм боз мекунӣ,
Замона зеру рӯ,
Замина пурнигор мешавад.

Замин шикоф мехурад,
Ба дашт сабза мезанад,
Ҳар ончи монда буд зери хок,
Ҳар ончи хуфта буд зери барф,
Ҷавону шуста рафта ошкор мешавад.

Устоди мо, профессор Воҳид Асрорӣ ҳангоми муаррифии адабиёти халқҳои собиқи шӯравӣ дар доираи курси «Адабиёти халқҳои СССР», дар шумули донишмандони рус ва чанд тан аз олимони тоҷик, ки оид ба робитаҳои адабӣ пажуҳиш бурдаанд, бо ифтихор номи Шавкат Ниёзиро зикр намуда, эшонро ба сифати вакили донишманд ва намояндаи боэътимоди тоҷикон дар Иттифоқи нависандагони СССР муаррифӣ мекарданд.

Шунидаҳои он замон, хондаҳои баъдӣ ва иттилоъ аз санаи мубораки 90-солагии умри ин донишманди фарохназар ангезае гардид, ки ба рӯзгор ва пайкори фиристодаи донову

Саду понздаҳ сол пеш Юлиус Фучик-адиби номдори чех дида ба олам кушода буд. Чун узви ҳизби коммунист буд, бо Иттиҳоди Шӯравӣ иртиботҳои наздик дошт. Юлиус Фучик аз ҷумла ба Тоҷикистон низ омадаву баъди бозгашташ таассуроташ аз кишвари моро дар чанд очерк навиштааст.

Фучик Юлиус 23-уми феврали соли 1903 дар шаҳри Прага ба дунё омадааст. Ходими ҳаракати коммунистӣ дар Чехословакия, нависанда, мунаққид, журналист. Қаҳрамони миллии РСЧС. Аз солҳои 20 яке аз муҳаррирони газета ва маҷаллаи ПКЧ- «Руде право» ва «Творба» кор кардааст. Фучик ба СССР солҳои 1930, 1934-1936, аз он ҷумла ба Тоҷикистон низ омадааст ва як силсила очеркҳо навиштааст.

Доктор Парвиз Нотили Хонларӣ дар ду сафари кутоҳе, ки ба Тоҷикистон дошт, чун олими нуктасанҷ ва адиби тавоно муаррифӣ шуд. Суханрониҳояш дар ду ҳамоиши адабӣ ва саҳмаш дар талиғи адабиёти тоҷик дар Эрон боис шуд, ки профессори фахрии Донишгоҳи давлатиии Тоҷикистон ба номи Ленин (ҳоло ДМТ) бошад. Солҳост, ки тарки олам карда, вале ёдҳои хуше аз ӯ ҳамоно боқист.