Аз субҳи имрӯз дар Китобхонаи миллӣ рӯзи низофату покӣ буд. Кормандон гирду атрофи биноро тоза карданд, бехи гулҳо ва дарахтонро нарм намуданд. Ҷӯйборҳоро аз хасу хасрӯбаҳо тоза карданд.

Саҳни бинои Китобхона сарсабз шуда ва дарахтони нав шинондашудаи сӯзанбаргу ороишӣ ва гулҳои тару тоза ба ҳусни он ҳусни тоза зам кардаанд.

«Бухорои Шариф» аввалин  нашрияе мебошад, ки дар қаламрави Осиёи Миёнаи тоинқилобӣ пурра бо забони тоҷикӣ ба табъ мерасид. Ин рўзнома як соли пурра ҳам фаъолият накард. Баъди нашри шумораи 153-юмаш, 2-юми январи соли 1913 баста шуд. Вале дар ин муддати кўтоҳ, тавре муҳаққиқон зикр кардаанд, тавонист, ки дар фазои торики Аморати Бухоро афкору андешаҳои тозаи маорифпарваронаро миёни мардум шарҳу тавзеҳ диҳад ва ҳадафҳои таъсису фаъолияташро, ки босаводу соҳибмаърифат, забондону адабиётдўст ва худшиносу

Рӯзи модар ва тифлон. Онҳо дар ин бора чӣ медонанд? Ин суоле буд, ки дар маҳфили навбатии “Дастони моҳир” ба хонандагони навраси толори хониши кӯдакону наврасон дар миён гузошта шуд.

Даҳ моҳ аст, ки бемодарам. Ва имрӯз, ки зодрӯз дорам, беихтиёр ёди модар кардам. Аслан ёди модар на якрӯзиву дурӯзист. Муддати ин даҳ моҳ, ки вуҷудашро, сояашро намебинам, ҳарфашро намешунавам, садояш ба гӯшам намерасад, мисли он ки чизе гум кардаму ҳеч намеёбам. Оре, ин модар будааст он ганҷе, ки инсон гум кардаву дигар ҳаргиз намёбад. Ман ҳам ин даҳ моҳ ганҷ гум кардам ва меҷӯяму намеёбам.

Имрӯз зодрӯзам аст, зодрӯзе, ки тӯли 27 сол бо модар ҷашн мегирифтем. На ман, балки ӯ талош мекард бо баҳонаи ҳамин зодрӯз гирди як дастурхони хоксорона ороёфта бо ҳам биншинем. Солҳои

Ривоят мекунанд, ки Худованд накҳат аз гул, нўш аз ангубин, гармӣ аз офтоб, тароват  аз борон,  шукўҳ  аз  осмон,  борандагӣ  аз  абр, равшанӣ аз  субҳ, зебоӣ аз баҳору хушилҳонӣ аз андалебро  қатра-қатра ҷамъ оварду зан  офарид, то ҷаҳонро равшвну мунавар гардонаду  инсониятро хушбахт.

Модар шахси муқаддас аст. Вақте  ки симои ў пеши назар меояд,  аз чашмони  ў, балки аз

Зан мураббии инсон аст, аммо на мураббӣ ва муаллиме, ки фақат сухан гӯяд, балки ҳамчун модар тамоми хислатҳои неки инсониро ба кӯдак ба таври табиӣ интиқол медиҳад.

Эмомалӣ Раҳмон

Зан ҳамчун шахси фарҳангсозу тарбияткунанда агар худ аз воқеияти ҳаёт ва ҷомеа огоҳу бохабар