Мувофиқи далелҳои мутахассисон қариб 40-50%-и одамоне, ки ба бозиҳои компютерӣ завқманд ҳастанд, ҷиноятро дар олами виртуалӣ пайдо мекунанд ва аз 20 – 30%-и онҳо дар сарҳади вобастагии равоншиносӣ (психологӣ) қарор доранд.  Равоншиносон тасдиқ намуданд, ки вобастагӣ ба бозиҳои компютерӣ нисбати дигар вобастагиҳои ба мо маълум ба монанди тамокукашӣ, нашъамандӣ, нўшокиҳои спиртӣ ва ғайра зуд пайдо мешавад. Ба ҳар яки мо маълум аст, ки ҳодисаҳо бесабаб намешаванд. Мубталои вобастагии равонӣ (психологии) бозиҳои компютерӣ шудан ҳам сабаб ва омилҳои

   Ато Аҳроров умре синемои тоҷикро мавриди таҳлилу таҳқиқ қарор додааст ва аз муқарризони борикбини кинои тоҷик маҳсуб мешавад. Далели ин гуфтаҳо даҳҳо мақолаву китобҳои ӯ мебошанд, ки солҳои гуногун дар Тоҷикистон ва хориҷ аз он интишор ёфтаанд.

    Ато Аҳроров 3 августи 1938 дар шаҳри Самарқанд таваллуд шудааст. Ў киношиноси 

  Забон ва фолклори халқияти Паря шасту ду сол пеш аз ин (1954) аз ҷониби донишманди барҷастаи эроншинос Иосиф Михайлович  Оранский ба аҳли илм муаррифӣ шуда буд. Пажуҳишҳои Оранский бахшида ба ҷабҳаҳои мардумшиносӣ, забоншиносӣ ва намунаҳои фолклории халқияти Паря дар солҳои шастум ва ҳафтодуми қарни гузашта дар шакли мақолаҳои илмӣ ва ду монография ба чоп расидаанд.

   Агарчи аз чопи монографияи охирини Оранский (Фольклор и язык гиссарских парья (Средняя Азия). Введение, тексты, словарь.- М.: Наука главная редакция восточной

   Хизматҳои Содиқ Нуруллоевро давлат ва Ҳукумати Тоҷикистон  соли 2005 бо медали «Хизмати Шоиста» ва соли 2011 бо унвони фахрии «Ҳунарпешаи шоистаи Тоҷикистон» қадрдонӣ шудааст. Содиқ Нуруллоев имрӯзҳо дар Консерваторияи миллӣ ҳамчун устод кор ва фаъолият дорад. Шогирдони  ӯ дар саҳнаи театри тоҷик бо ҳамроҳии устод фаъолият доранд. Инҳо: Комрон Содиқов, Нарзулло Болтуев, Шуҳрат Алимардонов, Назира Сангинова, Фирӯз Зоҳирзода ва дигарон.

Содиқ Нуруллоев 5-уми  июни соли 1961 дар

    Дар бораи Мухтор Ашрафӣ метавон зиёд гуфту навишт. Як чеҳраи барҷастаи фарҳангу маданият дар Тоҷикистон ва Узбекистон буд. Дар 63 соли умраш аз худ мероси гаронбаҳо боқӣ гузошт ва оҳангҳои эҷодкардаи вай имрӯз ҳам иҷро мешаванд ва таъсир доранд. Асарҳои калонҳаҷми ӯ, бахусус операҳое, ки бо ду забон дар Душанбе ва Тошканд эҷод кардааст, ганҷинаи бебаҳои фарҳанги миллатанд.

  Номи асосии ин ёдгор аслан Аҷинатеппа нест ва ин унвон солҳои 40 ум асри ХХ дар натиҷаи боронҳо як ҷои тепа фурў рафта, сўрохе ба вуҷуд омадааст ва нафаре аз маҳалиён вориди сўрох шуда, бути якпаҳлу хобрафтаеро мебинад ва тарсон берун омада, дидаашро ба мардум нақл мекунад. Минбаъд маҳалиён онро макони ҷинҳо (махлуқи бадшаклу бадкирдори афсонавӣ) пиндошта Аҷинатеппаро номгузорӣ