​  Искандари Хатлонӣ-шоири озодаи тоҷик нуздаҳ сол аст, ки миёни мо нест. Аммо дар ин 19 сол заррае аз маъруфияти вай кам нашуд, балки ҳамасола афзуд. Дар остонаи зодрӯзаш шоҳид будем, ки дар шабакаҳои иҷтимоӣ аз пурбаҳстарин мавзуъ шинохти Искандари Хатлонӣ буд. Шоир, журналист ва адиби тоҷик дар синне, ки мебоист танҳо эҷод мекарду ҳаводорони назмро бо беҳтарин шеърҳо шод мекард, аз дасти қотилоне кушта шуд, ки  то кунун ношинохта нашудаанд. Ёдаш ба хайр!

  Искандари Хатлонӣ 12 октябри соли 1954 дар шаҳри Кўлоб зода шудааст. Дар Омўзишгоҳи сохтмони Душанбе, Институти адабиёти

Роҳбарият ва кормандони Китобхонаи миллии Тоҷикистон ба муовини шуъбаи феҳристнигории Китобхонаи миллии Тоҷикистон Толибова Фароғат ҷиҳати даргузашти бармаҳал ва нобаҳангоми

ХОҲАРАШ

 Бузургмеҳр барои хонандаи сомонаи Китобхонаи миллӣ шахси ошност. Ва ҳар касе то кунун матолиби ӯро нахондааст, метавонад ба ин саҳифа ворид шавад ва басо муфассал дар бораи ӯ ва эҷодаш бихонад. Ҳоло сухан аз шеъри ӯ дар китоби “Шоири як шеър” меравад, ки ҳамроҳ бо се шеъри тозаи ӯ ин ҷо бо ҳам мехонем.

Ҳумои бахт

Ба духтаракам Манижа

Ту омадиву хонаҳо пур аз навои алла шуд,

​  Номи пурраи китоб “Назорати прокурорӣ ба иҷрои конунгузорӣ дар бораи  пешгирӣ, ошкор ва тафтиш намудани шиканҷа дар Ҷумҳурии Тоҷикистон” буда, муаллифи он Прокурори генералии Тоҷикистон Раҳмон Юсуф Аҳмадзод мебошад.

  Дастури мазкур  ба тахлили санадҳои ҳуқуқи байналмилалӣ, конунгузории миллӣ ва амалияи назорати прокурорӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон вобаста ба назорати иҷрои қонунгузорӣ, пешгирӣ,ошкор ва тафтиш намудани шиканҷа ва дигар намудҳои муносибат ва ҷазои бераҳмона бахшида шуд, хусусиятҳои гузаронидани санҷишҳои прокурорӣ ва тафтиши парвандаҳо

  Чунин ном дорад китобе, ки ахиран дар шаҳри Душанбе интишор ёфт. Муаллифон дар сарсухани худ аз ҷумла менависанд: “Таърихи маданияти халқи тоҷик дар замони Сомониён як гурўҳ табибонро ба дунё овардааст , ки онҳо ба заковату фаросат ва донишмандӣ дар тамаддуни ҷаҳон ҳиссаи арзандаи хешро гузоштаанд. Айни замон пас  аз гузашти қарнҳо он дастовардҳои тиббии давраи Сомониён аҳамияти худро гум накардаанд. Хусусиятҳои муҳими  тибби замони Сомониён  дар он буд, ки пешгирии бемориро назар ба муолиҷаи он осонтар,  бехавфтару арзонтар ва муфидтар мешумориданд, тибби назариявӣ ва амалии он замон асосӣ илмӣ доштанд.

Аҳаммияти байналмилалии тибби замони Сомониён инчунин дар

“Ҳукумати мамлакат варзишро ҳамчун яке аз самтҳои асосии сиёсати иҷтимоии давлат эътироф намуда, барои пешрафти он, ҷалби васеи сокинони кишвар бо мақсади оммавигардонии варзиш, солимгардонӣ ва тарбияи ҷисму рӯҳи солим тадбирҳои муассирро амалӣ мегардонад”.                                                                              Эмомалӣ Раҳмон