Имрӯз аз сари субҳ дар Китобхонаи миллӣ чун анъанаи рӯзҳои пеш рӯзи ободониву низофат буд. Ҳотаи Китобхона саҳнаи ин ободкорӣ қарор гирифт. Кормандон бо белу дигар асбобҳои корӣ вориди ин ҳота шуданд ва аввал ба гулу буттаҳо обмонӣ карданд. Ба он минтақа аз саҳни китобхона, ки ҷӯйи об надошт, бо сатилҳо об рехтанд.
Баъдан ҷӯйборҳоро аз хасрӯбаҳо тоза карданд ва роҳи ҷараёни обро ба самти дарахтону

Одамӣ бо одамӣ бояд наварзад душманӣ.
Хондаам ин дарси ибрат аз китоби дўстӣ.
Душманони сулҳи олам фитнаангезӣ кунанд,
Дасташон боист бастан бо таноби дўстӣ.

Нодир тахаллусаш фамилия ва номи аслияш Шанбезода Ҷамшед  аст. 20 июни соли 1908 дар деҳаи Роштқалъаи  райони Шуғнон дар оилаи деҳқонтаваллуд ёфтааст. Аз соли 1931 аъзои КПСС буд. Аз соли 1924 дар интернати шаҳри Хоруғ, Мактаби ҳизбӣ дар шаҳри Душанбе (солҳои 1927 –1928), Университети коммунистии Осиёи Миёна (солҳои 1928 – 1932),

Худоӣ Шарифов мунаққид ва муҳаққиқи илми адабиётшиносии тоҷик буда, 25 июни соли 1937 дар деҳаи Ҷорфи ноҳияи Дарвози Бадахшон дида ба олам кушодааст.

Соли 1961 ў факултаи таърихи филологияи тоҷики Донишгоҳи давлатии Тоҷикистонро хатм карда, ҳамчун омўзгори забон ва адабиёти тоҷик пазируфта мешавад. То соли 1966 ба ҳайси ёвари устод, яъне ассисенти кафедраи адабиёти

27-уми июни соли 2017 Ӯлмас Ҷамол-дар синни 84-солагӣ шоире, ки бо ду забон-тоҷикиву ӯзбекӣ шеър менавишт аз олам даргузашт.

Ӯлмас Ҷамол 17-уми майи соли 1934 дар ҳаҳри Ургути Самарқанд дида ба олам кушодааст. Баъди итмоми синфи дуюм волидонаш ба шаҳри Душанбе кӯч бастаанд ва Ӯлмас мактаби миёнаро дар пойтахти давлати тоҷикон бо медали биринҷӣ хатм кардааст.  Соли 1961 факултаи таъриху филологияи Донишгоҳи

27 июни соли 1997  ба таърих  ҳамчун замони нави ташаккулёбии давлатдории Тоҷикистон ворид гашт. Ин иди  фархунда тимсоли сулҳ, ҳамдигарфаҳмӣ ва осоиш дар ҷамъиятамон, боиси эҳёи маънавию иқтисодии кишвар, масъулияти умумии мо барои ҳаёти ҳозираву ояндаи дурахшони Тоҷикистон аст.

ВАҲДАТИ МИЛЛӢ ПОЯИ СУЛҲ АСТ
Сулҳу ваҳдат ифтихори миллати соҳибдилам,

Имрўз тамоми қудратҳои динию сиёсӣ мехоҳанд аз зеҳн, андеша ва тафаккури  ҷавонон истифода кунанд. Маҳз роҳбаи давлат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҳаминро ба инобат гирифта, ҷавононро ба зиндагии шоиста ва фаъолияти оқилона роҳнамоӣ намудаистодааст, то  дар ҷомеа саҳми муносиб дошта бошанд. Аз ин рў, метавон гуфт аксарияти ҷавонон ба таври куллӣ ҷонибдори сиёсати пешгирифтаи роҳбари давлат ҳастанд. Чунин ғамхориҳои Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҷавононро водор месозад, ки бо ҳисси баланди ифтихормандӣ аз Ватан, миллат, давлати соҳибистиқлоли хеш ифтихор намоянд ва барои ҳимояи онҳо ҳамеша омода ва ҳушёру зирак бошанд.