Ҳабиб Юсуфӣ аз тавонотарин шоирони давраи Шӯравии тоҷик буд. Ҳафтоду як сол пеш, рӯзи 22 феврал, дар зимистони сарди соли 1945 дар хати пеши ҷанг аз тири фашистон ба ҳалокат расид.
Вай зодаи Самарқанди бостонӣ буд. Ихтиёрӣ ба ҷанг рафт. Дар он солҳои мудҳиш самимонатарин таронаҳои меҳанпарастии худро навишт. Шеъри Ҳабиби ҷанговар руҳбахши ҷабҳаву ақибгоҳ буд.
Сухан гуфтан аз Бобоҷон Ғафуров душвор нест. Як олими баруманд, арбобисиёсиву давлатӣ, шахсе, ки умрашро дар хидмати мардум ва миллат сарф кардааст.
Муаллифи китоби “Тоҷикон”, китобе, ки арзиши садҳо рисоларо дорад, китобе,ки барои шинохти миллат хидмати арзишманд кардааст.
Бобоҷон Ғафуров ҚаҳрамониТоҷикистон,арбоби сиёсию давлатӣ, муаррихи барҷаста, шарқшиноси машҳури тоҷик, докториилми таърих, профессор, узви пайвастаи АИ Тоҷикистон(1951), узви пайвастаиАИ Иттиҳоди Шӯравӣ (1968), Ходимихизматнишондодаи илми Ҷумҳурии
Суроғ дар забони форсӣ-тоҷикӣ иқтибоси туркӣ буда, ин вожа дар фарҳангҳои куҳан, бинобар осори чанде аз гузаштагон ба гунаи суроғ (سراغ) омадааст. Дар фарҳангномаҳо аз ин маъниҳои вожаи суроғ ёд мешавад: ҷустуҷӯ, кофтуков; интизор; нишон, асар, аломат; дарак, хабар. Вожаи суроғ дар ин маъниҳо дар осори Ҳозиқ, Сайидо, Савдо, Ҷомӣ, Бедил ва чанд адибони дигар ба кор рафтааст.
Дар «Луғатнома»-и Деҳхудо «суроғ» (سراغ) чунин
